Platoni (shek. V-IV p.e.r)
Simpozium, 211 e
E çfarë duhet të mendojmë ne, atëherë-tha ai-
në rast se ndokujt do t’i qëllonte të shihte të
bukurën në vetvete absolute, të kulluar, të
papërzier, të papërlyer asfare nga mishi
njerëzor, nga ngjyrat dhe të tjera vogëlima, por
të mund të sodiste si një trajtë të vetme vetë
Bukurinë hyjnore? Apo mos ndoshta ti je i
mendimit- tha më tej- se do të ishte një jetë
më pak vlerë ajo e një njeriu që do të shihte atje
tej dhe do të sodiste atë Bukuri tok me gjithçka
tjetër, me të cilën ajo duhet soditur, dhe të
mbetej i bashkuar me të? A nuk të duket
përkundrazi- shtoi ai, – se këtu duke vështruar
bukurinë vetëm me ato veti me të cilat ajo
është dukshme, ai do të përftojë jo më pamje
të kulluara të virtytit, përderisa nuk i qaset një
pamjeje të kulluar të së bukurës, por do të
përftojë virtyte të vërteta, përderisa i qaset
Bukurisë së vërtetë? Dhe nuk mendon se duke
përftuar dhe rritur virtytin e vërtetë, ai do të
bëhet i shtrenjtë për perënditë dhe do të jetë
edhe ai një qenie e pavdekshme, gjithnjë në
rast se ka ekzistuar ndonjëherë një njeri i tillë?
Këto gjëra, o Fedër e ju të tjerët, më tha
Diotimi, dhe fjalët e tij më bindën. Dhe si
u binda për vete, u përpoqa të bind edhe të
tjerët se për t’ia arritur kësaj, nuk mund të
ketë për natyrën e njeriut një ndihmës më të
mirë se perëndia e Dashurisë.
