“Ne kemi jetuar përmes disa viteve më të përgjakshme në historinë njerëzore. Por gjëja me të vërtetë e frikshme është se më e keqja mund të jetë ende duke ardhur”. Është ky alarmi që jep historiani Dominic Sandbrook, i cili lajmëron se apokalipsi po vjen. Javën e kaluar, ai shkroi një kritikë për mallkimin për faktin e dështimit të Perëndimit për të ndalur fanatikët islamikë. Tani, pas vrasjes së egër që konfirmoi frikën e tij më të keqe, ai shikon të ardhmen. “Gjëja me të vërtetë e tmerrshme, megjithatë, është se Kalifati duket e pamundur për tu larguar. Në fund të fundit, ajo ka rrjete mbështetëse aktive në pothuajse çdo kryeqytet të madh perëndimor, duke përgjuar zemërimin e mijëra të rinjve të cilët, të izoluar nga shpërthimet e ekonomisë botërore, ëndërrojnë të luftojnë për një kauzë. Sigurisht, udhëheqësit e kalifatit kanë ambicie dukshëm perandorake”, shkruan historiani. Mbi parashikimet dhe deklaratat e zëdhënësve të islamikëve terroritstë, për shtrirjen e pushtimit edhe më gjerë se Iraku dhe Siria, historiani shkruan: “Do të jetë joshëse për të thënë se kjo është një mburrje boshe”. “Nëse gjërat do të mund të ishin ndryshe është një pikëpyetje për historianët. Shumë ende besojnë se pika e vërtetë e kthesës ishte Tony Blair dhe vendimi i Xhorxh Ë. Bush për të rrëzuar Sadam Huseinin në vitin 2003 ,jo vetëm për shkak se ajo i hapi rrugën militantëve islamikë në Irak, por për shkak se ajo diskreditoi parimin e ndërhyrjes perëndimore, që do të thoshte se pasardhësit e tyre ishin për fatalosht të ngadaltë për të vepruar një dekadë më vonë. Por pavarësisht nga shkaqet, rezultatet janë të padiskutueshme. Në Lindjen e Mesme, miliona njerëz jetojnë nën sundimin e një tiranie në formën fetare, ndërsa këtu në Britani, pasojat na ka lënë më të varfër, më intolerant, më të frikësuar dhe më të fragmentuar. Dhe pse është joshëse për t’i dhënë fund me një notë optimiste, rekord i dy dekadave të fundit ofron disa përdëllime”, thekson historiani. “Sipas atyre pak të huajve të cilët janë kthyer gjallë, vende të tilla si Damask, Aleppo dhe Mosul janë reduktuar në qytete fantazmë, si diçka nga një film post-apokaliptik fantastiko-shkencor”,- tha ai.
62 vjeçarja mbante në bark skeletin e foshnjes prej 38 vitesh
Një grua indiane ka mbajtur në barkun e saj për 38 vite skeletin e foshnjes. Gruaja e cila tashmë është 62 vjeç, dyshonte se kishte tumor, ndaj kishte shkuar për tu mjekuar. Aty ajo kishte zbuluar se vite më parë kur kishte ndërprerë shtatzëninë, nuk e dinte se në klinikën private ku kishte shkuar nuk i kishin hequr foshnjen. Kjo grua mendohet të ketë patur shtatzeninë më të gjatë në histori, pasi doktorët i zbuluan skeletin e fëmijës në barkun e saj. Jyoti Kumar nga India ngeli shtatzënë kur ishte 24-vjeçe në vitin 1978 dhe në atë kohë, mjekët e paralajmëruan për shtatzeni jashtë mitre dhe se fëmija kishte pak gjasa të mbijetonte. Në atë kohë ajo shkoi në një klinikë private, ku kërkoi trajtim për dhimbjet. Pas 38 vitesh, gruaja shkoi në spital pas dhimbjeve që kishte në bark dhe doktorët zbuluan se skeleti i foshnjës ishte brenda barkut të saj. “Ndjeja një masë të fortë në bark dhe kisha dhimbje të forta. Shkova tek doktori pasi kisha frikën e ndonjë tumori”, ka thënë gruaja në një intervistë
Planeti në “deficit ekologjik”
Sipas një studimi të Global Footprint Netëork, njerëzit kanë harxhuar gjithë energjinë që Toka mund të rigjenerojë në një vit dhe tashmë jemi në “borxh” me planetin tone Marrëdhënia e njeriut me natyrën ka qenë gjithnjë në favor të njeriut që ka kërkuar gjithmonë maksimumin prej saj. Por, sot organizatat e mbrojtjes së mjedisit lëshojnë alarmin, duke thënë se rigjenerimi i planetit nuk kompenson më dëmin e shkaktuar nga dora e njeriut. Sipas një studimi të Global Footprint Netëork, njerëzit kanë harxhuar gjithë energjinë që Toka mund të rigjenerojë në një vit dhe tashmë jemi në “borxh” me planetin tonë, dhe si për të mos mjaftuar kjo, situata përkeqësohet akoma më shumë, se në 7 muaj e pak, jo vetëm që kemi harxhuar energjinë vjetore që planeti ynë është në gjendje të rinovojë, por edhe kemi hedhur në atmosferë një sasi më të lartë të dyoksidit të karbonit. “Tejkalimi i aftësive rigjeneruese të planetit po shndërrohet në një problem të shekullit 21, që nuk është vetëm një problem thjesht ekologjik, por edhe një problem ekonomik dhe shoqëror”, thotë Mathis Ëackernagel, president i Global Footprint Netëork. Sipas studimit të këtij rrjeti, 85 për qind e popullsisë globale jeton në territore që i kërkojnë natyrës më shumë nga sa ajo është në gjendje të ofrojë, dhe për të plotësuar kërkesat e njerëzimit do të duhet edhe një gjysmë tjetër planeti Tokë.
