Një artikull i medias europiane EUobserverkritikon ashpër mënyrën si po zhvillohen investimet turistike në Shqipëri, duke paralajmëruar se zonat e mbrojtura dhe bregdeti po privatizohen në favor të resorteve luksoze dhe investitorëve të huaj.
Në fokus vihet projekti i lidhur me Jared Kushner në ishullin e Sazanit, si edhe ndërhyrjet në Nartë dhe Divjakë-Karavasta.
Sipas artikullit, qeveria po justifikon hapjen e këtyre territoreve me argumentin se “shqiptarët nuk i kanë përdorur kurrë”, ndërsa autorët theksojnë se natyra nuk mund të trajtohet si “pronë e pashfrytëzuar” që duhet kthyer në biznes.
EUobserver paralajmëron se projektet turistike rrezikojnë habitate të rralla, specie të mbrojtura dhe korridore të rëndësishme migrimi të shpendëve në Mesdhe.
Artikulli ngre dyshime edhe mbi mungesën e transparencës, procedurat mjedisore dhe lejimin e ndërtimeve në zona të mbrojtura.
Media europiane vë në pikëpyetje edhe procesin e integrimit të Shqipërisë në BE, duke theksuar kontradiktën mes standardeve europiane për mbrojtjen e natyrës dhe lejimit të projekteve elitare në territore ekologjikisht të ndjeshme.
Në fund, artikulli argumenton se këto investime nuk janë menduar për qytetarët shqiptarë, por për elitat globale dhe multimilionerët, ndërsa shqiptarët po humbasin gradualisht aksesin në hapësirat publike dhe natyrore të vendit.
ARTIKULLI I PLOTE
“Ka diçka thellësisht zbuluese në argumentin që përsëritet sa herë që një zonë tjetër e mbrojtur në Shqipëri u dorëzohet investitorëve të luksit: “Shqiptarët nuk kanë shkuar kurrë atje gjithsesi.”
Disa e thanë këtë për Ishullin e Sazanit kur qeveria shqiptare dha miratimin paraprak për Jared Kushner, dhëndrin e Donald Trump, për ta transformuar zonën në një vendpushim luksoz.
Disa e thonë tani për ligatinat dhe ekosistemet e mbrojtura që rrethojnë Lagunën e Nartës dhe Parkun Kombëtar Divjakë-Karavasta.
Sikur e vetmja gjë që i jep vlerë natyrës është nëse njerëzit e konsumojnë atë. Ky mentalitet është pikërisht mënyra se si po e shkatërrojmë planetin.
Një pyll nuk ka nevojë të bëhet një vendpushim për të justifikuar ekzistencën e tij. Një lagunë nuk ka nevojë për bare plazhi dhe vila për të pasur rëndësi. Një ishull nuk ka nevojë të “aktivizohet” nga miliarderët për të qenë i vlefshëm. Disa vende duhet të ekzistojnë thjesht sepse janë ekosisteme, habitate, korridore migrimi dhe mjedise jetese për speciet që janë tashmë në prag të zhdukjes.
Ideja se çdo peizazh i paprekur është thjesht “pronë e paluajtshme e papërdorur” është një nga idetë më të rrezikshme të kapitalizmit modern, shpesh e maskuar nën mantelin e “zhvillimit””, thuhet në shkrim, shkruan politiko.al.
Kërcënimi i Kushnerit për speciet e rrezikuara
Parku Kombëtar Detar Karaburun-Sazan nuk është tokë e zbrazët që pret të mbërrijë qytetërimi fitimprurës. Është një nga ekosistemet detare më të ndjeshme të Mesdheut.
Organizatat mjedisore kanë paralajmëruar se projekti i propozuar i resortit luksoz i lidhur me Kushnerin kërcënon habitatet e specieve të rrezikuara, duke përfshirë fokën mesdhetare dhe ekosistemet detare të mbrojtura.
Po kështu, Peizazhi i Mbrojtur Vjosa-Nartë dhe ekosistemet e lidhura me Parkun Kombëtar Divjakë-Karavasta nuk janë vetëm vija bregdetare piktoreske.
Ato janë pjesë e një prej korridoreve më të rëndësishme të shpendëve shtegtarë në Evropë dhe shtëpia e mbi 70 specieve të rrezikuara dhe më shumë se 200 specieve të shpendëve. Divjakë-Karavasta gjithashtu përbën sistemin e fundit të deltës së paprekur në Mesdhe.
E megjithatë, buldozerët hyjnë brenda. Jo në mënyrë transparente. Jo në mënyrë demokratike. Madje, sipas organizatave mjedisore, as ligjërisht.
Raportet dhe deklaratat nga grupet e ruajtjes së natyrës përshkruajnë aktivitetin e vazhdueshëm të ndërtimit, shkatërrimin e dunave dhe pyjeve, dhe ndërhyrjet brenda zonave të mbrojtura që dyshohet se ndodhin pa vlerësime të duhura të ndikimit në mjedis, konsultim publik ose procedura transparente të lejeve.
Kjo duhet të alarmojë këdo që ende beson se pranimi në BE ka të bëjë në thelb me sundimin e ligjit, standardet mjedisore dhe llogaridhënien demokratike.
Dhe në një kohë kur Shqipëria po lavdërohet si vendi i dytë kandidat i BE-së (pas Malit të Zi) që përmbush standardet e ndërmjetme, ja ku qëndron pyetja e pakëndshme: si po përparon Shqipëria drejt anëtarësimit në BE, ndërsa zonat e mbrojtura po dobësohen për projekte elitare investimesh?
Sigurisht, “projekte” të ngjashme u prezantuan në të gjithë rajonin.
“Eko-resort” me fushë golfi
Për shembull, Kripora e Ulqinit në Mal të Zi ishte privatizuar më parë dhe ishte planifikuar për zhvillim në një eko-resort me një marinë dhe fushë golfi, duke paraqitur një kërcënim për habitatin thelbësor për zogjtë përgjatë rrugës së tyre migratore.
Qendra për Mbrojtjen dhe Kërkimin e Shpendëve të Malit të Zi (CZIP) mbështeti mbrojtjen e habitateve të shpendëve, duke zbuluar informacione rreth hipotekave të paligjshme. Kjo i shtoi peshë fushatës së tyre, e cila tërhoqi vëmendje jo vetëm në nivel kombëtar, por edhe në nivel rajonal.
Në fund të fundit, përpjekjet e tyre ishin të suksesshme dhe mbrojtja e vendit u bë një pikë referimi përmbyllëse për procesin e pranimit të Malit të Zi në BE.
Diku tjetër në rajon, dhe ndoshta ironikisht, një nga projektet më të diskutueshme të Kushnerit në Ballkan ishte një rindërtim luksoz në Beograd në vendin e ish-selisë së ushtrisë jugosllave të bombarduar gjatë ndërhyrjes së NATO-s, i cili përfundimisht u anulua pas protestave publike, shqyrtimit institucional dhe akuzave për dokumentacion të falsifikuar.
Presidenti serb Aleksandar Vuçiç u ankua se Serbia do të “mbetej me një ndërtesë të rrënuar” në vend të një investimi multimilion eurosh.
Por ky kontrast e bën rastin e Shqipërisë edhe më shqetësues.
Në Serbi, polemika u përqendrua në rindërtimin e një rrënoje urbane të kontestuar politikisht dhe historikisht. Në Shqipëri, nuk ka asnjë guaskë betoni të braktisur në mes të një kryeqyteti. Asnjë strukturë ushtarake në rënie. Asnjë vend i braktisur që nuk shërben “asgjë”.
Në vend të kësaj, ajo që po i hapet zhvillimit luksoz janë disa nga ekosistemet më të brishta dhe më të gjalla të vendit, habitate që tashmë shërbejnë për një qëllim shumë më të madh se fitimi. Ato mbështesin biodiversitetin, strehojnë speciet e rrezikuara, rregullojnë ekosistemet dhe i përkasin publikut dhe brezave të ardhshëm.
Reagimi i Brukselit
Komisioni Evropian, anëtarët e Parlamentit Evropian dhe organizatat mjedisore kanë ngritur vazhdimisht shqetësime në lidhje me qeverisjen mjedisore të Shqipërisë dhe ndryshimet në legjislacionin e zonave të mbrojtura.
Shpallja e Parkut Kombëtar të Vjosës si zonë e mbrojtur në Shqipëri ishte rezultat i angazhimit të vazhdueshëm të aktorëve të ndryshëm të BE-së me qeverinë dhe shoqërinë civile të Shqipërisë.
Kjo është arsyeja pse shoqëria civile, dhe organizatat mjedisore në veçanti, argumentojnë në mënyrë të qartë se ndryshimet që lejojnë ndërtime luksoze në zonat e mbrojtura bien ndesh me standardet e mbrojtjes së natyrës të BE-së dhe frymën e kuadrit Natura 2000 – rrjeti kryesor i BE-së për mbrojtjen e specieve të rrezikuara dhe habitateve të cenueshme, dhe gurthemeli i politikës evropiane të ruajtjes së biodiversitetit.
Megjithatë, përgjigjja evropiane mbetet çuditërisht e kujdesshme.
Në maj 2026, Komisioni Evropian deklaroi se po “monitoronte nga afër” zhvillimet në peizazhin e mbrojtur Pishë Poro-Nartë dhe përsëriti se, për të mbyllur Kapitullin 27 mbi mjedisin dhe klimën, Shqipëria duhet të demonstrojë aftësinë për të menaxhuar zonat e ardhshme Natura 2000 dhe për të parandaluar degradimin e habitateve dhe specieve.
Deklarata në mënyrë implicite njeh Pishë Poro-Nartën si një rast prove për angazhimet mjedisore të Shqipërisë në kuadër të procesit të pranimit.
Megjithë alarmin në rritje nga organizatat mjedisore dhe raportet e vazhdueshme për ndërhyrje brenda zonave të mbrojtura, përgjigja politike nga Brukseli mbetet e kufizuar në monitorim dhe shqetësim procedural.
Nuk ka pasoja serioze politike në lidhje me pranimin. Asnjë përballje e madhe diplomatike.
Në vend të kësaj, Shqipëria duket e bllokuar në një paradoks të njohur ballkanik: standardet evropiane përdoren me rigorozitet në retorikë, ndërsa përjashtimet tolerohen kur interesat politike dhe investitorët strategjikë hyjnë në skenë.
Jo për shqiptarët e zakonshëm
Dhe kjo na çon në një të vërtetë tjetër të pakëndshme të fshehur nën gjuhën e “zhvillimit”. Zhvillimi për kë?
Kur qeveritë festojnë investime luksoze prej miliarda eurosh, publiku pritet të duartrokasë automatikisht.
Por shqiptarët e zakonshëm kanë të drejtë të pyesin nëse këto projekte janë menduar fare për ta. Kush do të jetë në gjendje t’i përballojë këto vendpushime? Kush do të ketë akses në këto plazhe? Kush përfiton kur peizazhet publike dhe të mbrojtura transformohen në enklava për elitat globale?
Shqipëria tashmë po bëhet e papërballueshme për shumë nga qytetarët e saj gjatë muajve të verës. Zona të tëra bregdetare u drejtohen gjithnjë e më shumë investitorëve të huaj, turizmit luksoz dhe tregjeve spekulative të pasurive të paluajtshme. Ajo që dikur ishte një hapësirë e përbashkët natyrore rrezikon të bëhet peizazh privat për multimilionerët.
Ky nuk është thjesht një problem mjedisor. Është gjithashtu një problem social dhe demokratik.
Asnjë vendpushim luksoz nuk mund të zëvendësojë një ekosistem të humbur
