e çmendun kinse prej mallit

Poezi/ Një tufë poezi të pabotuara nga Ledia Dushi, e cila vazhdon të lindë vargje shpërthyese, në stil e temperament. Gjendje rebele që zbathin çdo ndjesi të ndryra në këto vargje që shenjojnë lindjen, si çast i transformimit shpirtëror, duke mbajtur gjallë gegnishten

Ledia Dushi

 

portrait-of-ansna-maria-1

netësh qiellnash e frymet lutja del toket

buket e ujit e kambësh zbathë

territ ban mjegull shpirti therun flakash t`qirit

e sheh përmbi me sy shkepun mishit

e sheh përmbi Dritën e Fundme që s`duhet kryet me e pa

s`lypen kambë me e mbërri Dritën që asht Atje e na

shkojmë përnatë me Shpirt e bartena as n`gjeth as n`shi as n`shpend

Shtrigat udhëtojnë përnatë për n`Sabbath me shpirt s`paku

prej larg për Atje lshohena tanë natën për terr me mishin djegun

me shpirt s`paku udhëtojmë për Atje si Shtrigat n`Sabbath

digjemi me e nxjerrun toket lutjen frymet qiellnash netësh

25.02.2010

 

***

 

ndjej nji si aromë lulesh t`pikueme ujnash e m`therin për dekë

tjetër s`lypi veç me mujt me pa si ka me m`kullue

trupi kujtesë e sende t`heshtuna

ushqye n`gjak e n`dritë mbyllun sa pak nën lëkurë

sa fort nën lëkurë me emna e t`paemna

tinguj që n`fyt m`vijnë e dalin pa pra

andej kah kanë ardhë s`i duhet gojë me dalë

veç kohë t`shtyeme tashma që bajnë vend

nëpër mue e m`grishin për me i thirrë e me i ulë

diku mes mendes zemrës territ me ditë me heshtë

e me lutë asgjanë sa për pak pa mend pa zemër pa terr

me u bartë n`atë t`imtë kohe sa për tana kohët me lutë asgjanë sa për pak

me dalun vedit zemret territ nji peme t`plasun

me kambë t`pshtjelluna çudë e pa kurrnji kohë n`duer as n`mend

15.03.2010

 

***

aty ku shndrisin engjëjt n`ferk ngjitë detit qiellin ndajnë n`ag

e zemren teme t`mbetun Andej e t`rrëzueme këndej për me dashtë

frymët e tokës terr asht përfundi parzmit veç Zoti mundet e ulet

me m`dashtë për pak ditë për pak orë fshehun n`pak trup e n`shumë

dritë sysh që i ka mësue me m`pa

27.09.2010

 

***

eci me diell n`kërthizë n`pak dhè e shumë ujna e pëllambët shtrij

n`pritje

përmbi m`këputen lule e lshohem zhdukem n`ujna e tretem tretem

tretem

e frymë ma nuk marr e frymë s`ka kurrkund n`pak dhè eci e n`shumë

ujna

mbuloj diellin praj frymën e prekem prekem prekem gishtash t`hapun

me krena t`zatetuna posa lulesh me pa a jam a pak dheut e shumë

ujnash

endi veç frymën e bartun ç`prej s`dihet kur

28.09.2010

 

***

s`asht gja e jemja me vdekë ngjitë i shkoj kur praj me e pa ujnash shkoj

me e pa

kur praj e s`kam kurrkend ujnash të errët me sy t`ngulun e nji za dimni

që s`mbahet

endem n`tokë ç`prej toka asht me vdekjen s`ndeshem veç shkoj me

e pa kuk vetëm

sa herë ndalen n`mu e zhbahen kush m`ndeshë s`asht gja me u dënue

me tokë brigjesh

shkunden barka me zane t`ardhun që e zbresin ditën e me kambë

t`zbulueme mas veç

rrugën me ardhë tek ndoj “ti” s`asht send i jemi koha ngjitë i shkoj nji vetjet që shtin

n`mendje pemët e djeg gjithë çka ndesh s`asht e jemja lëkura as zemra

as gjaku që

t`mbulueme m`i mban orët e nisem për me shku ujnash me e pa kur

praj e s`kam kurrkend

Vdekjen që hesht me Zotin e i them ket` letër

28.09.2010

 

***

bijnё e bijnё e vdesin sytё e natyrёs me vajin e sendeve tё shkrueme

pёr me vdekё

duel Shpirtit t`vet Shejtani e ka me i ndёrrue ngjyrat a frymen qё i shtyn lulet

pёr kah era

a prania e heshtun e Zotave qё s`janё grue asnji Zot s`asht grue

e Zeza asht grue e Zeza dhe e Zbrazёta janё grue qё lshohet nёn diell

pёr lule e ndjell helme e vetё i hedh n`fyt me i provue me duer t`hapuna

pёr me i lanё lulet me u rrёzue e gojё zangatёrrueme herё e bardhё

herё e errёt herё flokёzhgulun e lёkurёçjerrun malit me i hy territ n`fyt e n`sy

sot janё tana ditёt nesёr kurrgja s`ka janё tana fjalёt e nёse i nxjerr zhduken

nё maje t`kresё e kam ditё gjithnji rrin nji pemё qё kalbet e kalbet kah nji fije kah

nji fije kah

 

nji fije

e nёse je mbrenda don me u shtri n`bar e nёse je ndёr ujna don me u ndeshё

me Zotat qё t`i marrin sytё e t`i lshojnё pa hije ndёr gurё a n`ndoj manastir

duel gojёs s`vet Shejtani mbi nji grue cullak pёrmbys t`dёnueme me vdekё a t`shlirueme me u

 

djegё

tash s`kam diell as det veç peshen e trupit tem qё digjet e m`ban me u ndje e çmendun kinse

prej mallit

14 Nandor 2011

Share it :