Agron Tufa
“Bum-bum!” – djersin dikush me barominë.
Ai vrima hap në kafka të njoma: “bum-bum!” –
pëllëmbët pështyn dhe godet mbi tjera rrashta
të lashta, të ngurta – korraca, mandej, vrimat –
golle të errëta – i mbush me kripë e tritol.
Kafka, si predha me djegore të brendshme –
pëlcasin dheun sa cekin…
Në birrarinë e fshatit, mbrëmjeve,
ai, me zë të zvargur, flet
për spektaklin e kafkave fishkëllyese,
për trajektoren e flurudhës
dhe për hatanë e gjëmimit
të lëndës plasëse, me mbushje
fanatizmash sektantë, racizëm, konspiracion…
“Bum-bum!” – vlon baromina, kërkëllin matrapiku
mbi kafka kockëforta çeliku – betonarme.
Ankohet njeriu i djersitur me qysqi në dorë:
“rrashta të mbrapshta”, thotë, “të pagdhendura”,
dhe duart me kallo pështyn: “plasariten e s’çahen”,
thotë, “kanë zënë të dyshojnë”, thotë,
“mendja e tyre më s’mbush”, thotë, ” e mua,
Pëllëmbët – gjak më përvëlojnë”, shton.
Rrëshqet dhe baromina: tingërr-tingau –
tingulli metalik ndër gurë. Dhe, tek ulet,
instinktivisht vihet me dredhë një cigare
me tritol të thatë. “Po, po… kanë zënë
të dyshojnë”, thotë, tek lyp me tahmin
ethshëm çakmakun: “…dyshojnë, e vedit
përditë po i bëjnë nga një referendum…”
E ndez dhe… “Buuuuuuuuuuuuuumm…!”
*13 maj 2014
