JOSIF BRODSKIJ (ÇMIMI NOBEL – 1987) / Ex Oriente

0
50

brodsky.18Po, si Tit Livi dhe ai kish qëndrue

në shatorre t’vet, por qe i padukë

me ranishtet e paskajme rrethakue

dhe letrën nga Roma duersh tue e ndukë.

Dielli digjte. Me radhë për t’satën ditë,

fill, pa një pikë ujë brodhi visesh prush,

çka ia tradhton tash syri i zbërdhylë

e mbetë s’i ka ma fije jargë në gushë.

Dielli digjte. Qe rritë zhiva në shtyllë.

Hymjen e shatorres e zu rana e kobtë

nësa shestonte, ndër vramendje mbyllë,

cila lagështi u ba lagshti për lottë.

 

1963

 

* * *

 

Mbasi prej gjindjes u gardhnova,

prej vetes m’u gardhnue rrah t’ia dal,

jo gardh prej shtagave të gdhenduna,

porse pasqyra vlen për këtë hall.

Kundroj këtu tipare sall të vrame,

kreshta, suka që nëngusha mban,

trilazhi për çiftet e ndame

asht pamja ma e mirë e murit që na ndan.

Vërshojnë aty dritores muzgjet turr,

gargujt e mëdhaj arës së lavruar –

liqeni vetë – mu si një plasë në mur,

me dhambë bredhash rri kuonëzuar.

 

Këqyr atë

çka birave t’liqejve

a prej çdo pellgu ende të patharë –

këndej shket zvarras bota e përtejme

ose kjo jona jashta hiqet zvarrë.

1966

perkthimi: Agron Tufa