2 Gusht 1944 Vrasja masive e Romëve nga Gjermanët/Genocidi i Romëve) 1939-1945

0

Genocidi i Romevë në Evropë përkujtohet sot në shumë vendë të Evropës,kryesisht në Auschwitz ku ka ndodhur dhe ngjarja e tmerrshme.
Gazeta Standard në kujtesë të ditës së rezistencës Rome ka përcjellë këtë histori të tmerrshme të komunitetit Rom sa më poshtë.

Loading...

Ndër grupet e regjimit nazist dhe partnerët e saj të Boshtit të veçuar për persekutim në baza racore ishin Romët .
Duke tërhequr përkrahjen e shumë gjermanëve jo-nazistë që mbanin paragjykime sociale ndaj romëve, nazistët i konsideruan romët si “racialisht inferior”. Fati i Romëve në disa mënyra u krahasua me atë të hebrenjve. Nën regjimin nazist, autoritetet gjermane i nënshtruan romët për internime arbitrare, punë të detyruar dhe vrasje masive.
Autoritetet gjermane kanë vrarë dhjetëra mijëra romë në territoret e okupuara nga Gjermania të Bashkimit Sovjetik dhe Serbisë dhe mijëra më shumë në qendrat e vrasjeve në Auschëitz-Birkenau, Chelmno, Belzec, Sobibor dhe Treblinka. Policia Gjermane burgosën romët në kampet e përqendrimit në Bergen-Belsen, Sachsenhausen, Buchenëald, Dachau, Mauthausen dhe Ravensbrück.
Më 21 shtator 1939, Reinhard Heydrich, kreu i Zyrës Kryesore të Sigurisë së Rajhut, u takua me zyrtarë të Policisë së Sigurimit (Sipo) dhe Shërbimit të Sigurisë (SD) në Berlin. Me fitoren gjermane në pushtimin e Polonisë siguroi se ai kishte për qëllim të deportojë 30,000 romë gjermanë dhe austriakë nga Reich Gjermania e Madhe në Generalgouvernement (atë pjesë të Polonisë të pushtuar nga Gjermania që nuk aneksohej direkt në Gjermani). Guvernatori i Përgjithshëm Hans Frank, zyrtar i lartë i pushtimit civil në qeverinë e përgjithshme, e prishi këtë plan kur ai refuzoi të pranonte një numër të madh të romëve dhe hebrenjve në Gjeneral të Përgjithshëm në pranverën e vitit 1940. Genocid i Romëve Europian, 1939-1945
Autoritetet gjermane deportuan disa romë nga Rajhu i Madh Gjerman në Poloninë e pushtuar nga Gjermanët në 1940 dhe 1941. Në maj të vitit 1940, SS dhe policia deportuan afërsisht 2,500 romë dhe sinti, kryesisht banorë të Hamburgut dhe Bremenit, në rrethin e Lublinit në Generalgouvernement. SS dhe autoritetet policore i burgosën në kampet e punës së detyruar.
Kushtet në të cilat ata jetonin dhe punonin për Romët ishtë vdekjeprurëse. Fati i të mbijetuarve nuk dihet, ka të ngjarë që SS ka vrarë dhe ata që ishin ende gjallë në dhomën e gazit të Belzec, Sobibor, ose Treblinka. Në vjeshtën e vitit 1941, autoritetet e policisë gjermane deportuan 5.007 romë nga Austria dhe hebrenjtë në Lodz, ku ata banonin në një seksion të ndarë. Pothuajse gjysma e romëve vdiqën brenda muajve të parë të mbërritjes së tyre, për shkak të mungesës së ushqimit të mjaftueshëm, strehimit dhe ilaçeve. Zyrtarët gjermanë dhe policia i dëbuan ata që i mbijetuan këtyre kushteve të tmerrshme në qendrën e vrasjes në Chelmno në muajt e parë të 1942. Atje, së bashku me dhjetëra mijëra banorë hebrenj të Lodzit, romët vdiqën në furgonë me gaz, të helmuar nga karboni Gaz monoksid.

Në përgjithësi, policia gjermane deportonte romët në Rajhun e Madh të Gjermanisë në Auschëitz-Birkenau, ku autoritetet e kampit i vendosën ata në një kompleks të veçantë që quhej “kampi i familjes rome”.
Rreth 23,000 romë, sinti dhe lalleri u dëbuan në Auschwitz krejtësisht. Në të ashtuquajturën kompleksi rom, të gjithë familjet jetonin së bashku. Studiuesit mjekësorë të SS-së të caktuar në kompleksin e Auschwitzit, si kapiteni i SS, Dr. Josef Mengele, morën autorizimin për të zgjedhur lëndë njerëzore për eksperimente mjekësore pseudoscientifike nga të burgosurit në kompleksin e kampit të përqëndrimit të Aushvicit. Mengele zgjodhi binjakë dhe dëarves, disa prej tyre nga kampi i familjes rome, si subjekte të eksperimenteve të tij.
Përafërsisht 3,500 romë të rritur dhe adoleshentë ishin të burgosur në kampin tjetër të përqëndrimit gjerman, studiuesit mjekësorë përzgjodhën subjektet nga romët e burgosur në Ravensbrück, Natzëeiler-Struthof dhe kampet e përqendrimit në Sachsenhausen për eksperimentet e tyre, ose në vend në kampet ose në institutet e afërta.
Gjendja në kompleksin e Ciganëve në Auschwitz-Birkenau kontribuoi në përhapjen e sëmundjeve infektive dhe epidemive – tifo, lisi, dhe dizenteri – që reduktoi rëndë popullatën e kampit. Në fund të marsit, SS vrau rreth 1,700 romë nga rajoni Bialystok në dhomat e gazit, ata kishin ardhur disa ditë më parë dhe shumë, megjithëse aspak të gjithë, ishin të sëmurë. Në maj 1944, udhëheqja e kampit vendosi të vriste banorët e kompleksit cigan. Rojet e SS-së rrethuan dhe mbyllën kompleksin. Kur urdhëroi të dalin, romët refuzuan, pasi u paralajmëruan dhe u armatosën me tuba hekuri, lopata dhe mjete të tjera të përdorura për punë.
Krerët e SS nuk zgjodhën të ballafaqoheshin direkt me Romën dhe u tërhoqën. Pas transferimit të 3000 romëve të aftë për punë në Aushvic I dhe në kampet e tjera të përqendrimit në Gjermani në fund të pranverës dhe në fillim të verës së vitit 1944, SS-të u shpërngulën kundër 2,898 të burgosurve të tjerë më 2 gusht. Shumica e viktimave ishin të sëmurë, gra, dhe fëmijë.
Stafi i kampit vrau pothuajse të gjitha në dhomat e gazit të Birkenaut. Një pjesë e vogël e fëmijëve që ishin fshehur gjatë operacionit u kapën dhe u vranë në ditët në vijim. Së paku 19,000 nga 23,000 romë të dërguar në Auschwitz vdiqën atje./Brejdon Xhavara

Loading...

Lini nje pergjigje