Standard.al

Ti nuk do të më duash kurrë si atë

siting couple antoineËshtë një zë pa kompromisin e fjalës, por me gjuhën e lirë të mendimit, poetja Enkeleda Ristani krijon një ajër të pastër poetik, që ndez të vërtetën, përballjen, skizmën e ndrydhjes, duke ndarë botën nga shpirti si një frymë krejtësisht organike me realitetin. Janë të rralla këto ndjeshmëri, të një lirike të ashpër që reflektojnë brezin, kohën duke u kthyer në një sublimitet të shprehjes. Më poshtë, disa poezi të pabotuara të Ristanit e japin të plotë këtë atmosferë estetike edhe duke u angazhuar

 ***

Ti nuk do të më duash kurrë si atë
Dakord, më thua, por ty të dua si ty,
Me një dashuri të virgjër
Dashuritë nuk janë kurrë të virgjëra, të them
zhvirgjërohen në aktin e parë
të lotëve të ngrohtë
që tenton t’ia rrëkëllesh asaj
me buzët e tua
asaj që nuk jam unë
Fjalët e para
Përkëdheljet e para
Shpikjet e para me gërma të njohura por me kuptime të panjohura
kodime intime
si gjuhë e huaj
që s’mund ta kuptoj askush
rreziku për t’u bërë qesharak nga jashtë
mbushja e rimbushja përsekondëshe që s’ka nevojë për t’u parë
nga brenda
prekja e majëgishtave në lëkurë
kadifeja e pushtë që rrënqethet nga fryma jote
gjithçka që laget
pore më pore
shikimi yt i sfilitur brenda të njëjtës hyrjeje shpellare
Ti që je i njëjti njeri i egër
jo i egër, i butë
por i njëjti sidoqoftë
bën të njëjtat shenja në trup
pastaj vizaton për të rrëfyer më shumë
pastaj toka rrotullohet me sindromën e përhershme
që i është bërë cipë e trashë
dhe pastaj më kot kërkon të shohësh njolla gjaku në çarçafë
u derdhën në sifonin e banjos së kohëve moderne
fshehurazi teje
dhe ti s’je i verbër
por virgjërinë nuk mund ta shohësh më kurrë
Dashuria jote u zhvirgjërua një herë kur nuk e shpike ti
as dashurinë as virgjërinë as zotin as atë
Mbështete kokën tek mua, më thua
kam një anë kraharori të virgjër, gënjen, e kam ruajtur për ty
Dhe unë besoj
Gënjeshtrat janë gjithherë me shtat të bukur
Vishen bukur
Krihen bukur
Ecin bukur
Dhe ndalen në kokën time
Mbi flokët e mia të argjendtë
që nuk kanë mend
veç dëshirë për të vdekur nën gishtat e tu
Ti nuk do më duash kurrë si atë
sepse tani gjithçka është si një akt ripërsëritës
si një akt seksual, e di?
Gjenitalet janë po ato: muskuli yt, e thelluara ime dhe rruga
e lirë para nesh, pas saj…

 

***

Qytetet u shpikën për t’u rizbuluar

Kush e bënte i pari

e kalonte gojë më gojë

kështu u shpik edhe stafeta

edhe vrapi për të gjetur diç në fund të rrugës

edhe zhgënjimi kur fundi i rrugës nuk ka fund

pastaj udhëkryqet

Të gjitha për tu zbuluar duke u djegur

Kush nuk u dogj nuk mësoi

Pastaj tabelat e para

përjetime të metalta me shigjeta

pastaj përtesa për t’u djegur dhe për të mësuar

tabela të shkruara mbi të parat

me shkrim të shtrënguar

i njëjti tekst

ndryshon vetëm asgjëja e bërë pirg

Kështu u shpikën malet

pastaj malet u ngarkuan mbi shpinë

pastaj shpinat u kërrusën

dhe barqet u thelluan

Dhe lindën detet

kur barqet u mbushën me lot nga pesha e shpinës

dhe detet nisën të pihen

dhe njerëzit nisën të dehen

pastaj këmbët nuk mund t’i mbanin

Dhe nisën të shijojnë dheun

dhe dheu kishte shije molle të kafshuar keq

Kur njerëzit panë këtë u trembën dhe thirrën në kor…

 

Zoti qeshi me të madhe

sapo kapërceu orgazmën profetike

shpikur më në fund nga njerëzit…

 

***

Anës Lanës nuk humbet asnjëherë,
edhe kur ke frikë
edhe kur do të humbasësh
Ky barboni qenka simpatik
me flokë të gjatë
Më kanë pëlqyer gjithmonë djemtë me flokë të gjatë
vetëm se paska shumë bagazhe
Kjo duhet të jetë edhe arsyeja që është shtruar aty
mbi trotuar
mbi këmbë që duan ta shkelin por u vjen ndohtë
Jam një dështake
duhet ta pranoj këtë
Ja e pranova
por asgjë nuk ndodh pas kësaj
Barboni në rrugë është më i qenësishëm
mban frymë aromëmbrëmjeje
Shoh kalimtarë në rrugë
që ecin me shpinë
Asnjë shpinë nuk është e deshifrueshme
as të ndenjurat e tyre nuk janë
as modelet e flokëve
Ecja mbase
kam gjithë kohën e botës tu lexoj ecjet
të flas me to
Ecja ime e papunë është moskokëçarëse
për ecjet e tjera
di ti fshihet frikës se mos ngatërron rrugën
tabelat me drita masin kohën time frymëdal
i rrjedhin edhe shkronjat, edhe numrat
Çdo hap është qindarka të humbura në tabelat e kazinove
që kanë hedhur jetën në lojë
Çfarë di të bëj që të kem fat në lojë?
As fillestaren
E humba fatin e saj që kur nisa të shoh ëndrra me zgjim
Në trotuarin anës lumit nuk ecën askush
Pse, dreqin?
Frika është si errësira
të gllabëron pastaj të prezantohet
Sa shumë trafik mendimesh që i fsheh kaq mirë
dhe prapë udhëtimi im është pa asnjë semafor të gjelbër
Bëka natë barboni flokëgjatë sot
vetëm se ka shumë bagazhe
ndaj i është ulur trotuarit ku hapat e mi i kanë duart bosh…

 ***

çfarë do bëje ti sikur unë të ikja befas

me dhjetëshen e parë të zogjve shtegëtar?

a do të më bindje ta lija rreshtimin në amullinë

e kujtesës me kthim të gjithmontë

me ikje të përhershme?

ti që flet me zogjtë

këndon me zogjtë

a do të guxoje një ditë tu bëje tekstin e këngës së ardhjes

në festivalin e ndërtimit të foleve

gjithmonë nga e para?

sot është zyrtarisht vjeshtë, i dashur

edhe pse gjethet mbahen akoma mbi degë

me hundën e zverdhur nga inati

për të mos u dorëzuar

unë nuk jam zog

jam vetëm një pupël e përgjakur

që era e rrëzoi poshtë

nga trupi i ikjes

nga trupi i të parit zog

në tufën me trembëdhjetë zogj

që s’kanë atdhe…

 ***

Mbi trupin e saj shkelën trupa të huaj

Pa kombësi

Ajo nuk foli

Vetëm rënkoi

Perëndoi sytë nga lindja e diellit

Dhe u prish me të vjella stomaku të prishur

Të gjitha orgazmat e saj ishin marifetet e historive

Të stisura me sy të mbyllura

Trupat e huaj ishin një grumbull mishrash të fryrë

Që kërkonin ndihmë

Në detërat e nxehtë të jugut

Një breg kofshësh a barku

Dy ishuj gjinjsh

Dhe uri midis vaktesh

Gjithë pjesa tjetër shkreti mediatike

As lajm, as kronikë e zezë, as reportazh lufte

me të vrarë

Në fushbetejën me marinar të humbur

E shkelën të huajt trupin e saj

Si qentë që dhjenë dëborën e parë

Dhe ajo u prish

Nga mendtë, nga stomaku

A nga shkumëzimi i dallgëve të jugut…

***

kur të kem kohë do të tregoj për një grua

për një qytet dhe për një kurvë

për një tubim feministesh që i drejtonte një burrë

feminist edhe ky sigurisht

për një komunitet homoseksualësh të mbushur me bythën e vet

për miqësitë e shprishura

për interesat që vërtisin botët

për botët të futura në matrioshka të lodhshme

gjithmonë e më zhgënjyese

për kompromiset e zëshme e nënzëhi

madje edhe për ato pa zë fare

për balancat që gjënë më të mërzitshme kanë ekuilibrat

për delirimet e turmave kur ciket ekuilibri e thyhet në mes

për kokëngjeshjet e kokave të të gjitha llojeve

atyre sipër e atyre poshtë

dimensionet e matura me grusht apo të rëna me grusht

kapardisjet e plehut për kokëboshjen e kokoshit

dhe këngën e kokoshit për glasën e mëngjesit

mbi turrën e plehut

do të tregoj për një gomar dhe një qen bir qeni

për sorrën e bardhë që leu pendët në sterrin e natës

dhe hardallosi parlametin e Pyllit të Nëmur

për një kallëp djathi me krimba që nuk ishte sapun

por e shiste djalli me etalonin e vet

edhe për sapunin që sulmon krimbat parazitarë

në vrimat e pambrojtura më

për një burrë të vogël që s’bën pjesë në asnjë nga elitat

psikopatologjike të parritjes dhe për një pijanec

për dalldisjen e shirave kur fërkohen retë

dhe për hënën masturbuese

për gjoksin me lesh përherë të zhuritur të diellit

dhe për spermën e mbetur në penisin e një dashnori

që nga hera e fundit kur kishte bërë seks me gruan

për prishjet pa leje të një femre në shtratin e saj me gjëmba

për komeditë telefonike që në pikë të mëngjesit

me të afërmit provincial

për llogaritë e bëra me gishta

për shkak të teorisë shqisorofilozofike të Lokut

për katedralet dhe xhamitë që adhurojnë zotin kur kanë larë duart

me njerëzit

dhe gjakun e klasifikojnë midis të ngurtës dhe të lëngëshmes

në habitatin naftmbajtës me ngjyrë kanceri

dhe po të mos kem vdekur duke të treguar

do të lutem që me frymën time të mbetur

të shkruash epitafin e fundit mbi gurin e varrit tim kurizdalë:

këtu prehet për pak harrim

njëra nga format e vdekjes së harruar

Comments are closed.