Standard.al

E japin jetën për një këngë

Miroslav Holub

young-girl-seated-1918  Amedeo Modigliani

                         Zogu

Zogu që çukit sekondat.

Zogu që gëlltit minutat.

Zogu që tret e tret orët

 

Zogu i kujtesës që ia rikthen

Së tashmes tingullin

Tashmë të shuar, të kambanës.

 

Zog i robëruar në një qese

Kartë, zog i zënë në një zamkë

Lotësh, zogu që rreh krahët

Në një birucë të thellë librash,

 

Zogu si një skllav i germave

Që janë skllevër të kujtesës,

Një zog që krejt e fshiu

Përmasën e katërt të peizazhit,

 

Dhe cicërin tashmë brenda së jashtmes

Zogu i vogël skelet, zogu i brishtë

i pistë i kraharorit

Zogu me pendë të papraruara

Zogu i gozhdës së ngulur në mur,

 

Zog për shkak të të cilit,

Kurrë s’do ketë më paqe

 

 

                             Mësuesi

 

Toka rrotullohet,

Thotë nxënësi.

Jo, Toka rrotullohet

Thotë mësuesi.

 

Ky gjethi yt ka humbur në blerim,

Thotë nxënësi.

Jo, ky gjethi yt ka humbur në blerim,

Thotë mësuesi

 

Dy dhe dy bëjnë katër,

Thotë nxënësi,

Dy dhe dy bëjnë katër,

E korrigjon mësuesi.

 

Sepse mësuesi e di më mirë.

 

                              Nën mikroskop

 

Edhe këtu ka peizazhe ëndrre,

Hënore, të braktisura.

Edhe këtu masat

Lërojnë tokën.

Dhe qeliza, luftëtarë

E japin jetën

Për një këngë.

 

Edhe këtu ka varreza,

Famë dhe dëborë

Madje ndiej mërmërima;

Revoltën e klasave të pafundme.

 

 

                                Skenë me njerëz dhe fyej

 

Për vite më radhë, binte borë nga zemra.

 

Ne vazhdonim; heje akulli në vend të klarinetës,

Ngjethej fyelli nën pallto. Mbi një peizazh plot vrima

Binte errësira. Seç qe një derr

Pas kodrës, në agoni të vdekjes. Vetëm heshtje.

Që trashej; asnjë shenjë muzike.

 

Kemi gjithë jetën,

Që luftojmë nëpër pirgje bore,

Nga porta në portë, majtas-djathtas.

 

Dhe në fund fare,

Pa frymë, pa mendime; pra

Pa peshë, në krejt atë heshtje

Dikush i ra borisë.

 

Boria, si thëngjill muzike. Boria,

Vetë muzika.

 

Ndaj dhe rruga, bora,

Skena dhe heshtja

Mund të zbriten

Prej përjetësisë

 

 

                          Mjellmat në fluturim

 

Është si dhunë që i bëhet atmosferës; sikur Mikelanxhelo të

Zgjaste dorën që prej gurit. Gjithë mjellmat e kontinentit ngrihen

Njëkohësisht në fluturim, të ndërlidhura nga një qark i vetëm.

Sillen në rrathë, kjo do të thotë se po vjen ushtria e Fortinbrasit,

Se Hamleti do shpëtojë dhe aktorët do luajnë një tjetër akt. Në të

Gjitha përkthimet, në gjithë teatrot, pas gjithë perdeve, pa mëshirë.

 

Tashmë aktorëve po u dalin krahët kundër fatit.

 

Të rezistosh; kjo është gjithçka!

 

 

                        Ç’mendim ka Minotauri për Poezinë

 

Sigurisht që kjo gjë ekziston. Sepse

ndonjë natë të errët kur eci, i paparë,

përmes dredhave kërmillore të rrugës

zëri i bulërimës sime arrin tek unë

nga largësi e madhe.

 

 

Po. Kjo gjë ekziston. Sigurisht

edhe gjinkalla njëherë e një kohë kishin shtat gjigant

dhe sot mund të gjesh nën guralecë,

çerdhe mamuthi. Toka, natyrisht,

është më e lehtë se njëherë e një kohë.

 

Përveç kësaj, evolucioni s’është asgjë veç

Një varg i gjatë hapash të gabuar;

Dhe mund të ndodhë që një kokë e prerë

Këndon.

 

Dhe kjo s’mund t’i mvishet shpikjes së fjalëve

Si shumë vetë besojnë. Gjaku

në cepat e gojës është më i lashtë

në thelb dhe bërthamat e planetëve shkëmborë

nxehen nga skërmitje dhëmbësh

 

Sigurisht

Sepse

Një mijë buaj duan të jenë

Njerëz.

Dhe anasjelltas

Përktheu: Edion Petriti

Marrë nga Aleph 17, 2009

Comments are closed.